Partnerruil

woningruil (2)

Geen onderwerp voor een column? Dat is de vraag. Onlangs las ik hier een artikel over. Ik kan er zelf niet over meepraten, dit ter geruststelling van mijn schoonmoeder.

Het deed mij denken aan een voorval uit mijn professionele leven. Ik was eind twintig en had mijn eerste managementbaan als beheerder van een bankfiliaal .  Onder mijn zakelijke klanten had ik twee broers die samen een vennootschap onder firma vormden. Een goed lopend bedrijf waar beiden een ruim belegde boterham aan verdienden.

Op een dag werd ik gebeld door één van hen voor het maken van een afspraak. Dat gebeurde wel meer. Maar deze keer was het anders. De broers werden in hun kielzog gevolgd door hun beide vrouwen.

Toen de koffie geregeld was, keek ik hen vragend aan wat de reden van hun komst was. De oudste broer, de meest dominante, vertelde dat hij verliefd was geworden op de vrouw van zijn broer. Vervolgens vertelde de vrouw van de oudste broer dat zij op haar beurt verliefd was geworden op de jongere broer van haar man. Kunt u het nog volgen? Nou ik niet meteen op dat moment. Het duurde zeker een kwartier voordat ik in de gaten had hoe het zat.

Er moest veel geregeld worden. Huizen moesten overgedragen worden, hypotheken veranderd worden etc. Een heel gedoe voor een beginnend bankiertje. Met het ontwarren van de financiën had ik mijn handen vol. Maar ook met het feit dat de broers voortaan hun huis, haard en vrouw met elkaar verwisselden had ik moeite.

Ik had het fenomeen partnerruil echter al eerder meegemaakt. In het dorp waar ik opgroeide was partnerruil in de jaren zestig een ware plaag. De groenteman ging met de vrouw van de eigenaar van de Radio- en TV-winkel. De kapper, de wethouder, de slijter, de hotelier en hun vrouwen waren ook elders aan het “punniken”. Ik was nog erg jong en zal het allemaal wel niet goed begrepen hebben, want elke zondag zaten de “schuinsmarcheerders” weer vooraan in de kerk.

Terug naar de broers. Binnen een jaar klopten ze weer aan de deur. Er was ruzie ontstaan en de vennootschap onder firma moest ontbonden worden. De zaak werd door één van de broers als eenmanszaak voortgezet. De glans was er af. Het vermogen was verdampt en de ondernemer-spirit, die het bedrijf zo had gekenmerkt, was verdwenen.

Triest. Vroeger werd mij al geleerd: “van ruilen komt meestal huilen”.

huilen

Gepubliceerd door

Frans

Ik vind het leuk om te schrijven. Ik schrijf het liefst verhalen. Verhalen over hetgeen ik zelf beleefd heb. Maar ook verhalen die geïnspireerd zijn op bijvoorbeeld foto's of andere observaties.

Een gedachte over “Partnerruil”

Een reactie stel ik zeer op prijs

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s