Tante Julia

Ja, tante Julia ik lijk al weer veel ouder,
Ik speel piano als u wil
Maar haal uw borsten van m’n schouder.

tante-juliaZo’n tante, bezongen door Boudewijn de Groot op de tekst van Lennaert Nijgh kennen wij allemaal wel in onze familie. De tante die je altijd weer tegenkomt bij belangrijke gebeurtenissen, als bruiloften, geboorten en jubilea. Maar ook bij droevige gelegenheden zoals begrafenissen en crematies.

Zo’n tante had ik ook. Voor dit verhaal zal ik haar maar tante Julia blijven noemen.

Tante Julia was een flapuit. Ik herinner me het verhaal dat ze eens vertelde nadat ze buikgriep had gehad. Ze had een wind gelaten en wat denk je: “een hele landkaart in haar broek”.

Ze rookte sigaren en dronk op zijn tijd jonge jenever waardoor ze nog meer op haar praatstoel zat.

Ze was getrouwd met oom Bart. Hij stond in haar schaduw. Een bangige man die elke volgende dag vreesde. Maar zonder hem kon tante Julia niet zijn wie ze was geworden. Elke ster heeft nu eenmaal een bleke entourage nodig om te kunnen schitteren.

Bij elke gelegenheid waar zij zich liet zien, en dat was dus altijd, bracht zij haar mening ter berde. Ze vond dat ze overal verstand van had. Ze was de Johan Cruyff van de familie, zeg maar.

Dat leidde bij haar schoonfamilie tot scheve gezichten, terwijl zij al niet mooi van zichzelf waren. Tante Julia voelde deze wrevel als een hinderlijke belemmering om te kunnen schitteren bij de familiesamenkomsten.

Ze werd dan recalcitrant en zelfs een tikkeltje vilein. Ze provoceerde de “koude kant” door, weliswaar in bedekte termen, haar minachting voor hen te laten blijken.

Nu is het ook wel zo dat deze tak van de familie weinig bij te zetten had.

Ze bemoeide zich ook met mij. Ze had altijd goedbedoelde raad die ik al lang niet meer serieus nam. Vaak onderstreepte ze haar mening met een spreuk of een gezegde. Zoals: “het leven is een schouwtoneel en ieder pakt zijn eigen deel”.

In het pakken van haar deel was tante Julia bepaald niet bescheiden. Ze vond dat vanzelfsprekend zonder te beseffen dat er voor anderen daardoor minder overbleef.

Tja….

Wil je reageren op dit bericht, scroll dan helemaal naar beneden. Wil je het bericht delen op je eigen site, gebruik dan één van de knoppen. Je kan het bericht ook waarderen door de sterren aan te klikken. Liken kan ook. Zie maar. Elke vorm van reageren wordt door mij hogelijk gewaardeerd.

Gepubliceerd door

Frans

Ik vind het leuk om te schrijven. Ik schrijf het liefst verhalen. Verhalen over hetgeen ik zelf beleefd heb. Maar ook verhalen die geïnspireerd zijn op bijvoorbeeld foto's of andere observaties.

10 thoughts on “Tante Julia”

  1. 😄 ik wil even zeggen dat ik je stukkies met veel plezier lees. Tante Julia is ook weer leuk. Ik hoef mezelf hier toch niet in te herkennen ? Toch

    Verstuurd vanaf mijn iPad

    Like

  2. Zo’n illustere figuren zorgden voor vaak aangename uurtjes in de familie, al is het maar om over te roddelen. Ik vraag me af of dat generatie-gebonden is want van mijn leeftijdgenoten vind ik er geen meer. Of ik zou het zelf moeten zijn 🙂

    Like

  3. Leuk verhaal. Mijn ex had ook zo’n tante, die stond midden in Amsterdam uitgebreid haar aambeien te bespreken, geen landkaart in haar broek, maar hele trossen aardbeien 😉

    Like

Een reactie stel ik zeer op prijs

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s