Het badhuis

badhuis

Toen ik laatst aan het stomen was in mijn eigen badkamer dacht ik terug aan mijn eerste douchemoment.

Dat was in het badhuis van Bergen. Het werd bestierd door de familie Houtman. Dochter Dorien controleerde de kaartjes en vertelde wanneer je aan de beurt was. Cor, de zoon, regelde de zaken binnen. Hij zorgde er ondermeer voor dat je niet te lang onder de douche stond. Dat ging niet altijd even vriendelijk in mijn beleving. Ik was een beetje bang van hem.

In het begin werden wij begeleid door een oudere zus. Wij stonden dan met drie of vier kinderen tegelijk onder één van de douches van het badhuis.

De eerste keer dat ik alleen mocht, was een triomfmoment voor mij. Dat duurde helaas niet lang. Op de terugweg naar huis reed een auto langs door een plas. Het opspattende water besmeurde mijn blote benen (korte broeken tijd). Ik was bang dat ik op mijn donder zou krijgen omdat ik niet brandschoon terugkeerde. Gelukkig viel dit mee.

Het hele ritueel in het badhuis onderging ik als vernederend. De badhuizen waren nodig voor de gewone mensen die niet over een eigen douche beschikten. Op school werden de badhuiskaarten uitgereikt. Ik voelde me ten overstaan van al mijn klasgenoten wel een beetje te kijk staan wanneer ik als één van de weinigen weer eens een badhuiskaart nodig had.

Met de ontdekking van het aardgas en het inbouwen van badkamers, werden de badhuizen langzaam maar zeker overbodig. Ook wij kregen na een grote verbouwing uiteindelijk een eigen douche in huis.

Wij waren één van de laatsten.

Toch was het badhuis een betere oplossing dan de wekelijkse tobbe waar we vòòr onze smadelijke gang naar het badhuis in gewassen werden. Een zinken teil met warm water en sunlightzeep.

tobbe

Omdat ik één van de jongsten was zat ik in het badwater van mijn broers en zussen die mij voor waren gegaan. Soms werd er warm water uit de ketel van de kolenkachel bijgeschonken waardoor het wat aangenamer werd.

Schoner werden wij wel, al was dat maar één keer in de week.

Wil je reageren op dit bericht, scroll dan helemaal naar beneden. Wil je het bericht delen op je eigen site, gebruik dan één van de knoppen. Je kan het bericht ook waarderen door de sterren aan te klikken. Liken kan ook. Zie maar. Elke vorm van reageren wordt door mij hogelijk gewaardeerd.



sunlight

Gepubliceerd door

Frans

Ik vind het leuk om te schrijven. Ik schrijf het liefst verhalen. Verhalen over hetgeen ik zelf beleefd heb. Maar ook verhalen die geïnspireerd zijn op bijvoorbeeld foto's of andere observaties.

15 thoughts on “Het badhuis”

  1. Wat een leuk verhaal. Ik zie het zo voor me. Ik heb ook tot mijn 2de in een teiltje gezeten. Toen mijn ouders van de Achterdam (ja) naar de PC Hoofdstraat verhuisde hadden we een douche.
    Daar weet ik me nog iets ergs van te herinneren, dat mijn moeder een pan op een petroleumkacheltje had staan te pruttelen s’nachts. Toen ik opstond zag ik allemaal voetafdrukken op de grond en liep naar mijn ouders toe. Ons hele huis met roet besmeurd. Gelukkig is mijn vader schilder, dus….

    Like

  2. In feite zijn we binnen een vrij korte termijn serieus geëvolueerd wat het baden of andere wellness betreft. Zelf heb ik slechts het bad gekend. Heel af en toe als ik te vuil thuis kwam van in de weide te spelen, belandde ik eerst in een tobbe 🙂 Knap geschreven !

    Like

  3. wassen deden wij vaak met een bak water op tafel. 1 x in de week. In de winter vlak bij de kachel. Ach, we wisten niet beter. Mijn vader en oudste broer gingen naar het badhuis in Alkmaar. Later mocht ik ook wel eens mee. Wel alleen in de douche hoor. Maar voor ik er onder stond werd er al weer op de deur gebonsd dat ik op moest schieten. Vreselijk vond ik dat.
    Wij moesten het zelf betalen. Was misschien wel te duur voor mijn ouders.
    Heb er geen nare herinneringen aan hoor.

    Like

    1. Ach, wij zijn er groot bij geworden. De hygiene in die tijd was minder belangrijk toen. Blij dat we van het gepriegel af zijn. Mooie bestemming van jullie voormalige badhuis.

      Like

  4. Een wereld zonder Kapla en zonder douche

    Ik fiets door de Indische straat met mijn kleinzoon van 4 achterop, naar zijn school. “Opa, weet je,” vertelt Thijs me, “sommige dingen waren er vroeger nog niet.”
    Dat is overschakelen tijdens het fietsen, maar ik kan dat beamen. Ik ken daar wel een paar voorbeelden van.
    “ Kapla”, vervolgt Thijs, vanuit het fietszitje achter me “was er vroeger niet!”
    Waarschijnlijk is Kapla zijn liefste speelgoed, waar hij zoveel van z’n fantasie en aandacht in kwijt kan. En stel je voor, dat zou er vroeger niet geweest zijn… Dat is een indrukwekkende gedachte.
    Al fietsend borduren we samen op dit onderwerp voort.
    Ik vertel hem dat er bijvoorbeeld ook geen auto’s waren vroeger.
    Dat vindt Thijs ook heel intrigerend. Want van jongs af aan is hij zeker zeer geïnteresseerd in dit soort alom aanwezige hulpmiddelen.
    Ik vertel hem over veel paarden in de straten vroeger, paardendrollen op straat, paarden die karren, koetsen en boten voorttrokken.
    “En Thijs”, zeg ik, “weet je, toen op klein was, was er bij mij thuis ook nog geen douche waar je je onder kon wassen…”.
    (ook wij gingen in de teil, de jongsten eerst, die piesten er vaak ook nog in… een fluitketeltje water maakte het water niet meer echt aangenaam warm…)

    “Toen ging je zeker buiten in de regen staan” antwoordt Thijs prompt.

    Like

Een reactie stel ik zeer op prijs

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s