Afgang in Bergen

Op vijftienjarige leeftijd heb ik het dorp waar ik opgroeide tegen mijn wil verlaten.

Na het sluiten van onze kruidenierswinkel aan de Ruïnelaan in 1966 was het oorspronkelijke plan om in Bergen te blijven. Mijn vader had een stuk grond gekocht aan de Nesdijk. Na vele tekeningen kon eindelijk een ontwerp voor een splitlevel woning genade vinden in de ogen van de gemeente. Helaas, het mocht niet zo zijn. De gemeente stelde aanvullende eisen waar mijn vader niet aan wilde of kon voldoen. Inmiddels had hij een baan gevonden in Heiloo. Een verhuizing naar dit saaie dorp lag voor de hand. En zo geschiedde. Ik was heel graag in Bergen gebleven.

Maar goed, begin jaren negentig keerde ik terug in Bergen voor een voetbalwedstrijd van mijn zoon en zijn voetbalvrienden. Een hechte groep waar ik als voetbalvader samen met een aantal andere voetbalvaders graag mee optrok. Bij de meeste wedstrijden vanaf de F-jes tot en met de A-lichting was ik erbij.  Toen wij naar Bergen gingen speelde het elftal op B-niveau.

Ik had mij al weken verheugd op deze wedstrijd. Ik had verwacht oud-klasgenoten te treffen die als mede voetbalvader hun zonen zouden aanmoedigen. Helaas niets van dit al. Deze zaterdagochtend zou nog op een tweede teleurstelling uitlopen.

We reden naar het complex aan de Kerkedijk. Wij troffen die zaterdag echter een nagenoeg verlaten complex aan. Er werd die ochtend alleen de wedstrijd van B-tjes gespeeld. De kantine was met een beheerder en de jonge B-spelers van de plaatselijke club maar mager bezet. Geen supporters, geen meisjes die hun helden zouden aanmoedigen, geen vaders, moeders of grootouders. Helemaal niemand. De club had wel voor een scheidsrechter gezorgd. Dat heb ik geweten. Ik word weer kwaad als ik hier aan terugdenk.

De beste jongeman ontpopte zich als een thuisfluiter van het zuiverste water. Onze spelers ergerden zich duidelijk aan zijn partijdigheid. Toen een speler van Bergen mijn zoon ongenadig op de enkel tackelde en de scheidsrechter gewoon liet doorspelen werd het mij te gortig. De opgekropte ergernis, de teleurstelling en de schrik over de aanslag op mijn zoon kwam er in niet mis te verstane woorden uit. Mijn woorden droegen helaas ver op het stille complex.

null

De scheidsrechter legde het spel stil en kwam naar mij toe. Ik kan me zijn verbeten kop nog herinneren. Hij verzocht mij het veld te verlaten. Ik was verbijsterd. Rustig legde ik hem uit wat er gebeurd was maar hij was niet te vermurwen. Omdat ik voor de ogen van mijn zoon en zijn vrienden geen stennis wilde maken voldeed ik aan zijn verzoek. Aarzelend weliswaar. Toen ik halverwege naar de kantine omkeek had de jongeman het spel nog niet hervat. Pas toen ik uit het zicht verdwenen was, werd er doorgespeeld.

Toen ik laatst met mijn zoon uit eten was, vertelde hij mij dat dit voorval onderdeel is van de sterke verhalen die bij elk etentje met zijn voetbalvrienden van weleer opgedist wordt. Omdat ik al die jaren als een rustige voetbalvader langs de lijn van hun wedstrijden had gestaan, had het grote indruk op hun gemaakt.

Zij vonden het wel stoer.

Ik niet, ik vond het een pijnlijke afgang om het veld waar mijn zoon speelde niet uit vrije wil te verlaten. Het voelde weer toen ik als 15 jarige het dorp ook niet uit vrije wil verliet.

Gepubliceerd door

Frans

Ik vind het leuk om te schrijven. Ik schrijf het liefst verhalen. Verhalen over hetgeen ik zelf beleefd heb. Maar ook verhalen die geïnspireerd zijn op bijvoorbeeld foto's of andere observaties.

9 thoughts on “Afgang in Bergen”

  1. Ach ach ach die voetbalvaders! Ik ben trots op je hoor Frans je komt voor je zoon op. Kapsones leijers daar in Bergen! Phu! Als ik eens op vakantie ga als ik al ga of een paar dagen weg Kom jij dan lekker met Ien in mijn appartementje Frans? Alleen mag ook natuurlijk. Groetjes tot dinsdag

    Verstuurd vanaf mijn iPad

    Like

  2. Frans, ik ben in mijn jonge jaren veel bij jullie thuis geweest aan de Ruïnelaan met mijn broer Adri, dan gingen wij spelen met Peter en Jan. .Mijn Oma en Opa Morsch woonden in het Middenpadje midden in het dorp.
    Wij komen nog veel in Bergen en ben er trots op dat mijn vader jou Ome Nic) daar is geboren. Dikwijls komen we nog in Bergen (4x per jaar). A.s.dinsdag gaan we weer en brengen ook een bezoek aan Kranenburg en een wijntje bij Het huis van de Pilaren. Zo zie je we hebben allemaal onze eigen dierbare herrinneringen. Ook aan Opa en Oma Louter in de Zocherstraat. Jouw verhalen vind ik mooi om te lezen.

    Like

  3. Mooi! Wist toen niet Bergen uit voor jou zo beladen was! Kan me de overtreding nog goed herinneren en nog meer de verhalen terug in de auto…

    Like

  4. idd Frans, deze wedstrijd zit ons nog vers in het geheugen. Afgelopen winter bbq kwam hij dan ook weer ter sprake. Mooi dat één wedstrijd meerdere verhalen kent.
    Ben nu wel benieuwd naar het verhaal van die scheidsrechter.

    Liked by 1 persoon

  5. Ik heb bij jou zus Lia inde klas gezeten ik woonde op de loudelsweg tegen overBakker Lijen , ja Ik woon al 42jaar inZaandam ,Bergen is Bergen niet meer in onze ogen , maar alles veranderd ,

    Like

Een reactie stel ik zeer op prijs

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s