Een wonderlijke ontdekking


Boeddha

Afgelopen week heb ik een verhaal geschreven over Roelof van Dam. De man die aan de kant werd gezet toen zijn talenten niet meer nodig waren, waarna hij de weg volkomen kwijt raakte.

Net zoals één van mijn vaste lezers heb ik me vaak afgevraagd hoe het Roelof verder is vergaan. Is hij de buitensluiting die hij ervaren heeft te boven gekomen?

Ik wist het niet. Tot afgelopen zondag, Eerste Paasdag.

Roelof is op 58 jarige leeftijd overleden.

Ik vind het bizar hoe ik deze kennis heb opgedaan.

Op de Eerste Paasdag was ik met mijn schoonmoeder en mijn vrouw Ineke bij het graf van mijn schoonvader. Hij zou deze dag 90 jaar geworden zijn. Zoals elk jaar hadden wij nieuwe plantjes en tuingereedschap bij ons.

Mijn schoonmoeder, zittend op haar daarvoor uitgeruste rollator, was in haar eigen gedachten gekeerd. Ineke, degene van ons met de groene vingers, was druk met een schepje in de weer om de oude plantjes te verwijderen. Ik ging met een leeg emmertje water halen uit één van de hiervoor bestemde tappunten.

Al zoekend liep ik langs de andere graven. Uit nieuwsgierigheid las ik de opschriften van de mooie en de minder mooie grafzerken. En ja, daar las ik op een zerk de naam van Roelof. Afgaande op zijn geboortedatum kan het niemand anders zijn dan de Roelof die ik gekend heb en waar ik een paar dagen eerder over geschreven heb.

Nadat ik water had getapt en weer terugliep naar het graf van mijn schoonvader, bekeek ik het graf van Roelof nog eens goed. Heb ik het goed gezien? Kan het iemand anders zijn? Een familielid of een naamgenoot? Ik denk van niet. Het toeval dat ik hem juist hier nu tref is weliswaar groot maar voor mij op een raadselachtige wijze niet te negeren.

Na het grafonderhoud en een stil maar verbonden samenzijn met mijn overleden schoonvader vertrokken wij naar het restaurant waar we meestal koffiedrinken.

Alle plaatsen in het restaurant waren gereserveerd voor de Paasbrunch en de Hightea. Wij konden nog wel buiten op het terras koffie geserveerd krijgen. De wind was na een onstuimige week weer tot rust gekomen en de zon is weer op de weg terug om in zijn volle kracht te komen waar we allemaal zo naar verlangen. Kortom, het was goed toeven daar.

Omdat mijn schoonmoeder mogelijk voor een verhuizing staat waarbij veel vragen beantwoord en twijfels weggenomen moeten worden, heb ik niets verteld over mijn bizarre ontdekking van het graf van Roelof.

Pas later op die dag vertelde ik het aan Ineke. Daarna zag ik het graf van Roelof weer voor me. Op het graf stond een vaas verse tulpen. Er lagen kindertekeningen in een plastic map. Er waren plantjes en lichtjes die op zonnecellen werken. En er stond een Boedhhabeeld.

Alles wees er op dat Roelof, overleden in 2002, niet vergeten was en geliefd werd tijdens zijn leven en nu nog steeds na zijn dood. Het Boedhhabeeld geeft ook aan dat Roelof zich tijdens zijn leven waarschijnlijk verzoend heeft met zijn lot.

Ik ben nog steeds verbaasd over deze wonderlijke ontdekking.