Niet klagen maar dragen!

Featured image

Dit is een tegeltjeswijsheid uit de jaren vijftig van de vorige eeuw. Bij ons thuis hing een dergelijk Delfts blauw tegeltje aan de muur van de mooie kamer, waar wij alleen in het weekend verbleven. De boodschap was voor ieder van ons gezin duidelijk. Ik heb me wel eens afgevraagd of het bordje speciaal voor mijn moeder was aangeschaft. Geen rare gedachte. Ze heeft namelijk tien zwangerschappen gehad, waarvan negen voldragen. Een kind dragen zonder te klagen dat was de wens van de vader van de verwachte kinderen en van deze gedachte.

Het kan ook zijn dat mijnheer pastoor het ter aanmoediging aan ons heeft geschonken. Dit is bij nader inzien niet zo waarschijnlijk omdat de kerk toen al beter was in het ontvangen dan in het geven. Zo vond mijnheer pastoor het heel gewoon om tijdens etenstijd bij ons en bij veel andere gezinnen in ons mooie dorp op huisbezoek te komen. Hij at dan niet alleen een bordje mee, wat hem een maaltijd uitspaarde, maar hij kwam ook even polshoogte nemen of er al een nieuw katholiek zieltje in aantocht was. De wereld moest immers in de ogen van Heilige Stoel gekatholiceerd worden. Er werden grove middelen ingezet om deze beoogde overheersing te bereiken.

De druk uit de kerk ontnam onze ouders hun eigen beschikkingsrecht om hun gezin samen te stellen zoals ze dat zelf wilden. Veelvuldig werd angst als pressiemiddel gebruikt. Als je het woord van de kerk veronachtzaamde dan kwam je niet in de hemel. Je kon het woord van mijnheer pastoor niet naast je neer leggen. Deed je dit wel dan zouden hel en verdoemenis je deel worden.

Featured image

Het ging zo ver dat in veel katholieke kerken een heuse Mariakapel was ingericht. Zo ook in onze parochiekerk St.Petrus en Paulus te Bergen. Hier konden de alleenstaande maagden tot Maria bidden voor een geschikte partner (lees een toekomstige verwekker en vader). Samen met deze partner kon de maagd dan eindelijk voor de door mijnheer pastoor zo vurig gewenste kinderen zorgen. Ook vrouwen die niet zwanger werden konden zich tot Maria richten om vruchtbaarheid af te smeken. De vrouwen die pas zwanger waren geworden werden door mijnheer pastoor naar het Maria altaar gezonden om te bidden voor een succesvolle zwangerschap. Het zou mij niet verbazen als er een onderlinge competitie gaande was welke parochie de grootste aanwas realiseerde. Met een doos miswijn als bonus?

Als ik aan die tijd terugdenk ruik ik de 4711, de eau de cologne van Boldoot, gemaakt aan de Amsterdamse Haarlemmerweg. Boldoot was een zeer katholiek familiebedrijf. Het Keulse water van deze vrome familie zou goed zijn tegen hoofdpijn. Vrouwen gebruiken door de eeuwen heen hoofdpijnklachten om de echtelijke en pastoorlijke plicht uit te stellen. Een zakdoekje besprenkeld met 4711 tegen het voorhoofd aangedrukt was het subtiele teken dat o.a. mijnheer pastoor voorlopig niet aan zijn trekken zou komen.

Featured image

De vrouwen van toen hadden het veel lastiger en moeilijker dan het ongetwijfeld hardwerkende manvolk. Mijn moeder, onze moeder voor mijn talrijke meelezende broers en zussen, was hier geen uitzondering op. Met dien verstande dat zij wel een aantal privileges had bedongen. Ze beviel in Rosmade, een katholieke kraamkliniek waar ze ook aanvullend tien dagen weer op sterkte kon komen. Er was een inwonende huishoudelijke hulp en ze deed elke middag een dutje. Deze privileges waren geen overbodige luxe. Ze had het nodig om de consequenties van het “rijke roomse leven” te verdragen en te overleven. En dat is uiteindelijk gelukt. Vorig jaar is ze op 97 jarige leeftijd overleden.

De verdwijnin​g van Katootje

Deze gedenkwaardige dag, 1 december 1977, begon ik in de veronderstelling dat ik me ongewild te kijk zou zetten voor alle NMB directeuren van Nederland. Zie hiervoor mijn verhaal van vorige week, d.d. 28 maart 2014.

“Kas moet kloppen, kas moet kloppen” moest ik zingen. Op de aangepaste tekst van “ik ben met Katootje naar de Botermarkt gegaan”.

De natuur bespaarde me gelukkig deze vernedering. Ineke was ruim 8 maanden zwanger van ons eerste kind.

foto van internet
foto van internet

Zonder dat ik wist welk geluk mij deze dag ten deel zou vallen ging ik ’s morgens vroeg de deur uit naar de NMB Bank Bloemendaal, waar ik kort daarvoor benoemd was tot beheerder.

Nadat ik de kluizen had geopend en koffie had gezet in het kleine keukentje begon ik aan mijn werkdag.

Rond half elf belde ik Ineke hoe het gegaan was. Zij zou die ochtend met een ook zwangere vriendin spullen ophalen bij de kruisvereniging. Klossen voor onder het bed en dat soort zaken.
Ze was nog niet gegaan vertelde ze me, ze had last van haar benen.
Rond half twee belde ze me zelf met de boodschap dat ze dacht dat de weeën begonnen waren. Ruim 2 weken voor de uitgerekende datum.

Ik belde de voorzitter van de personeelsvereniging om hem te laten weten dat de directeuren het zonder “hoofdkassier” moesten stellen. Ik was opgelucht dat ik niet kon meedoen. Van het ene moment op het andere moment was al mijn zorg gericht op onze aanstaande gezinsuitbreiding.

Als een speer ging ik naar huis. We besloten naar de verloskundige te gaan die een paar centimeter ontsluiting vaststelde. Het was echt begonnen. Op de terugweg naar huis kochten we postzegels voor de geboortekaartjes en haalden we alsnog de spullen op bij de kruisvereniging.

Ineke ging naar bed om te rusten en de volgende weeën op te vangen. Ik ging naar de keurslager en bestelde daar de beste biefstuk die voorradig was. Een rib uit mijn lijf. Voor mijn Eva was mij echter niets teveel.

Tot mijn teleurstelling had zij geen trek. Gijs onze poes heeft die dag heerlijk gegeten. Dat verdiende het arme beest ook wel omdat zijn territorium binnenkort bedreigd zou worden door onze Benjamin.

Rond acht uur die avond vertrokken wij naar het ziekenhuis. Om de spanning te verminderen stelde ik Ineke voor om net te doen alsof we op schoolreisje zouden gaan.
Ik veronderstelde een gelijke gezonde spanning voor de gebeurtenis die we tegemoet gingen. Bij Ineke is dat niet zo overgekomen omdat zij al haar aandacht nodig had voor het opvangen van de weeën.

Het “schoolreisjegevoel” heb ik zelf wel vast kunnen houden. Daarna ging het allemaal zo snel dat er geen tijd was om ons erg veel zorgen te maken. Tien over half negen was hij daar, onze zoon Jorn.

Op het moment dat Jorn met de navelstreng nog vast op Ineke haar borst werd gelegd, was ik diep ontroerd. Daarna mocht ik de navelstreng doorknippen en toen voelde ik mij heel bewust verantwoordelijk voor de veiligheid en het welzijn van dit kleine ventje. Onze zoon.

Elke 1 december wordt door ons gevierd als de geboortedag van Jorn. Katootje verdween naar de achtergrond. Tot ik kortgeleden het liedje weer over de radio hoorde en de herinnering aan haar weer bovenkwam.

Geen vierling

Afbeelding

 

 

Geen vierling….

 

Op een regenachtige zondag werd ik gebeld door onze jongste dochter: “Pap mogen wij je auto even lenen”. Natuurlijk mochten ze dat. Ik moedig het zelfs aan omdat ze zo hun rijvaardigheid onderhouden. 

Een uur later kwamen ze drijfnat van hun fietstochtje van hun huis naar ons toe. Tja een kopje thee (ze drinken geen koffie) lustten ze wel. Nadat ze zich hadden afgedroogd en een plekje op de bank ingenomen hadden, begon onze jongste dochter het gesprek met: „ik heb een mededeling, wij zijn zwanger”. 

Poeh, dat was echt een verrassing voor ons. Wij hebben wel eens gespeculeerd, zoals je dat als ouders doet, of ze wel kinderen wilden en zo ja wanneer daarvoor de juiste tijd zou zijn aangebroken. Nu dus! Wij waren ontzettend blij. 

Daarna volgde een periode van stilzwijgen omdat de drie kritische maanden nog niet voorbij waren. Als grootouders van inmiddels vijf kleinkinderen weet je dat soort dingen.

Nadat alle onderzoeken goed verlopen waren, mocht de hele wereld het weten. En ik mocht het van dochterlief aan onze familieleden meedelen. Dat doe ik dan per mail op een mijns inziens leuke manier. 

Daarom had ik er een foto bijgeplaatst van onze jongste dochter tijdens het passen van haar eerste positiebroek. Op het moment van de foto-opname droeg ze ook een kussen onder de broek om te zien hoe de broek zou staan bij de toekomstig gevorderde zwangerschap. 

Na het verzenden van deze mail, met de foto als bijlage toegevoegd, kwamen de reacties. Hoe kan ze nu al zo dik zijn, heeft ze zwakke buikspieren of is ze in verwachting van een vierling? Niets van dit alles, geen zwakke buikspieren (ze sport) en ook geen vierling. Gelukkig maar voor onze dochter en schoonzoon. 

En gelukkig ook maar voor deze opa. Een sprong van de huidige vijf kleinkinderen naar ineens negen kleinkinderen is echt teveel van het goede. Met straks zes kleinkinderen ben ik al meer dan zielsgelukkig.